تلخ تلخم

سلام

خداحافظ

چیز تازه اگر یافتید

بر این دو اضافه کنید

تا بل باز شود

این در گمشده بر دیوار

برای همه ی اهالی اندیشه و درد ، گوش جان سپردن به صدای روح ایلیاتی و بلند حسین پناهی در "سلام/خداحافظ" لذت بخش و گواراست . صدایش را از  انتشارات "دارینوش" تهیه کنید ـ اما باور نکنید که اندازه ی حسین پناهی در حقارت دارینوش (!) هرگز گنجانده شده باشد. گاه در عالم هنر ، مجبوری به کسانی اعتماد کنی . و حسین پناهی نیز چون هنرمندان دیگری که به امثال دارینوش اعتماد کردند ، اعتماد کرد اما دریغ از مرام دارینوش که هرگز "انسانی" نشد . کمتر هنرمندی با لبخند به این موسسه وارد شد و با زخم بیرون نیامد ! البته اینها هیچ ربطی به چند و چون کمی و کیفی کاست و سی دی "سلام/خداحافظ" ندارد.ـ و من همچنان برای همه ی دوستانم تهیه ی آن را ضروری می دانم . این اثر ، شاهکار حسین پناهی است و حسرتا که مرگ ، مهلتش نداد تا به ثمر نشستن آخرین اثر زنده اش را ببیند

 چه مهمانان بی دردسری هستند مردگان

نه به دستی ظرفی را چرک می کنند

نه به حرفی دلی را آلوده

تنها به شمعی قانعند

و اندکی سکوت

زمان می برد تا  ارزش حسین پناهی ، کلمات و بازی هایش شناخته شوند، اکنون کسانی قدر می دانند که بعدتر از زمانه ی خویشند و از ریتم کند عقب ماندگان در رنجند . چه زود زمین را ترک کردی .آیندگان نیاز حضور تو را احساس خواهند کرد.

 کاش هرگز آن روز

 از درخت انجیر پایین نیامده بودم

کاش

 

          . . .برای شادی روح قانعش ده دقیقه سکوت

فلسفه

" فلسفه را بگو :

اضطراب‌هايِ بي‌دليلِ بشري را اگر بي‌تسكيني ، به پشيزي نمي‌ارزي !"                                                                                                                                             

    (حسين پناهي/سلام،خداحافظ)

گم شده

"آفتاب را دوست دارم

به خاطرِ پيراهن تو بر بند رخت .

باران را

كه مي‌بارد بر چترِ تو .

و چون تو نماز خوانده‌اي

من خداپرست شده‌ام !"

-------------------------------------------------------------------------------

پي‌نوشت : ( بعضي شعرها  بر حافظه‌ حك مي‌شوند اما متاسفانه در حفظ نام افراد ، حافظه‌‌ي تنبلي دارم ، اين شعر زيبا را ده دوازده سالي‌ست كه زمزمه مي‌كنم اما نام شاعرش را از ياد برده‌ام . اگر دوستان ميشناسندش، دريغ نكنند !  و يا آن شعري كه در آن : چهار خواهر در يك فانوس دريايي زندگي مي‌كردند ، يكي ماهي خوشرنگي بود، يكي  قويي  زيبا ،يكي بره‌اي سر به راه و چهارمين خواهر، گرگ بود . . . . _چقدر اين  شعرِ ترجمه شده را دوست داشته‌ام . و چه حيف كه جز تصويرِ ناقصي از  روايت و محتواي  شعر ، چيزي در ذهنم نميابم اما به گمانم آن كشف شاعرانه و منظور شعر را درك كرده‌ام . نمي‌دانم ! چه دنياي پيچيده‌ايست دنياي ذهن . _  يادم مي‌آيد كه هر چهارخواهر به جواني كه هر روز غروب در درياچه شنا مي‌كرد ، عاشق بودند، ماهي : برايش از كشتي‌هاي غرق‌شده در اعماق ، گنج‌ها ي گرانبها به ارمغان مي‌آورد ، قو : داستان‌ها ي دريا  را براي  جوان حكايت مي‌كرد‌، بره : سادگي و سربه‌راهي‌اش‌را به‌او هديه مي‌داد. اما گرگ مي‌دويد ، گرگ همچنان در ميان چمن‌زارها مي‌دويد و چشم‌هايش در آفتاب غروب مي‌درخشيد . گرگ : تنها برق نگاهش را به جوان داد. و اكنون سال‌هاست سه خواهر هر روز غروب در كنار فانوس دريايي چشم‌انتظار جواني هستند كه او را گرگ خورده‌است . . .! اگر دوستی سرنخي از شاعر، مترجم يا خود شعر، به دستم دهد ، ممنون خواهم شد . يادم مي‌آيد ده سال پيش در يك روزنامه خواندمش . چه دنياي عجيبي‌ست دنياي ذهن ! )

یویو

دركِ من از زندگي

درست كار نمي‌كند

اما همين بهانه‌ها كافي‌ست

همين كه حس كني هنوز به نَخِ يويو وصلي

همين كه نداني بازيگري يا تماشاچي . . .                                                                                                                                                                                                    

                                                 ( شادروان: نازنين نظام شهيدي )

زهي عشق

درآن خلوت كه هستي بي‌نشان بود/  به كنجِ نيستي، عالم نهان بود‌ / وجودي بود،از نقشِ دوئي دور/‌ زِگفتگوي مائي و توئي دور/ جمالي مطلق از قيدِ مظاهر‌/ به نورِ خويشتن، ‌بر خويش ظاهر‌‌/ دلارا‌شاهدي، درحجله‌ي غيب‌‌/ مبرّا‌ ذاتِ او از تهمتِ عيب‌ / نه با آيينه رويَش در ميانه‌ / نه زلفش را كشيده دست شانه‌/ صبا از طره‌اش نگْسسته تاري /‌ نديده چشمش از سرمه، غباري‌/ نگشته با گُلش همسايه بلبل‌/ نبسته سبزه‌اش پيرايه‌ي گُل‌‌/ رُخش ساده زِ هر خطّي و خالي‌‌/ نديده هيچ چشمي زو خيالي‌/‌ نواي دلبري با خويش مي‌ساخت‌‌/ قمارِ عاشقي با خويش مي‌باخت .

ولي زان‌جا كه حكمِ خوب‌روئي‌ست‌‌/ زِ پرده خوب‌رو در تنگ‌خوئي‌ست‌‌/  نكورو تابِ مستوري ندارد‌‌/ چو در بندي، سر از روزن برآرد‌/‌ نظر كن لاله را در كوه‌ساران‌‌/ كه چون خرّم شود فصلِ بهاران‌/‌ كند شق، ‌شقه‌ي‌گُل زيرِ خارا‌/  جمالِ خود كند زان آشكارا‌‌/ تورا چون معنئي در خاطر افتد‌/ كه در سِلكِ معاني نادر افتد‌‌،‌/ نياري از خيالِ آن گذشتن‌/ ‌دهي بيرون به گفتن يا نوشتن‌/ چو‌هر‌جا هست‌حسن اينش تقاضاست‌/ نخست اين جنبش از حسنِ ازل خاست‌ .

برون زد خيمه زِ اْقْليمِ تقدّس‌‌/ تجلّي كرد بر آفاق و انفس‌‌/ از او يك لمعه بر مُلك و مَلَك تافت‌‌‌/ مَلَك سرگشته خود را چون فَلَك يافت‌/ زِ هر آيينه‌اي، بنْمود روئي‌‌/  به هر جا خاست از وِي گفتگوئي‌/               همه سبّوحيان، سبّوح‌گويان‌‌/ شدند از بي‌خودي، سبّوح‌جويان‌‌/ زِ غوّاصانِ اين بحرِ فَلَك فُلْك‌/ ‌ برآمد غُلغله :  سبحانَ ذِي‌الملك .

زِ ذرّاتِ جهان، آيينه‌ها ساخت‌/‌ زِ رويِ خود به هر‌ يك عكس انداخت‌/ ‌از اين لمعه ، فروغي بر گُل افتاد‌/ زِ گُل شوري به جانِ بلبل افتاد/ رخِ خود شمع از آن آتش بر‌افروخت/‌‌ به هر كاشانه صد پروانه را سوخت‌/ زِ نورش تافت بر خورشيد يك تاب‌/ برون‌آورد نيلوفر سر‌ از آب‌‌/ زِ رويَش رويِ خود آراست ليلي‌/ به هر مويَش زِ مجنون خاست مِيلي‌/  لبِ شيرينِ شكّر ريز، بگشاد‌‌/ دل از پرويز بُرد و جان زِ فرهاد‌‌/ جمالِ اوست هرجا جلوه كرده‌‌/ ز معشوقانِ عالم بسته پرده‌‌/ سر از جِيبِ مهِ كنعان برآورد‌/ زليخا را دمار از جان برآورد .

به هر پرده كه بيني، پردگي اوست /  قضاجنبانِ هر دلبردگي اوست‌ / به عشقِ اوست دل را زندگاني‌‌/ به شوقِ اوست جان را كامراني‌‌/ دلي كان عاشقِ خوبانِ دل‌جوست ‌/ ‌اگر‌ داند، وگر ني، عاشقِ اوست‌‌‌/ الا تا در غلط نَاْفتي كه گوئي‌‌/ كه از ما عاشقي، از وِي نكوئي‌/ توئي آئينه، او آئينه آرا‌ / توئي پوشيده و، او آشكارا‌ / كه همچون نيكوئي، عشقِ ستوده‌/ از او سر بر زده، در تو نموده‌/ چو نيكو بنگري آئينه هم اوست‌ ‌/ نه تنها گنج، بل گنجينه هم اوست ‌/ من و تو در ميان، كاري نداريم / به‌جز بيهوده پنداري نداريم‌‌/ خمُش كاْين‌قصه پاياني ندارد‌ / بيانِ او زبان‌داني ندارد‌ / همان بهتر كه ما در عشقْ پيچيم‌/ كه بي اين گفتگو هيچيم و هيچيم  .                                      

                از مقدمه‌ي"يوسف و زليخا"اثر عبدالرّحمن‌جامي

                                                                                                

پریا

". . . شمائين اون پريا ! / اومدين دنياي ما

حالا هي حرص مي‌خورين ، جوش مي‌خورين ، غُصه‌يِ خاموش مي‌خورين كه دنيامون خال‌خالي‌يه ، غُصه و رنجِ خالي‌يه ؟

دنياي ما قصه نبود  / پيغوم سربسته نبود . / دنياي ما عيونه / هركي مي‌خواد بدونه : / دنياي ما خار داره  / بيابوناش مار داره / هركي باهاش كار داره / دلش خبردار داره ! / دنياي ما بزرگه / پُر از شغال و گرگه !

 دنياي ما – هِي،‌هِي،‌هِي ! / عقبِ آتيش – لِي،‌لِي،‌لِي ! / آتيش مي‌خواي بالاترك. . ./ تا كفِ پات تَرَك‌تَرَك. . .

دنياي ما همينه  / بخواهي نخواهي اينه !

خُب پرياي ِ قصه ! / مُرغاي پر شيكسّه !

آب‌ِتون نبود ، دونِ‌تون نبود، چائي و قليونتون نبود، كي بِتون گفت كه بياين دنيايِ ما، دنيايِ واويلايِ ما، قلعه‌يِ قصه‌تونو ول بكنين، كارِتونو مشكل بكنين ؟ "

پريا هيچ‌چي نگفتن، زار و زار گريه مي‌كردن پريا

مِثِ ابرايِ باهار گريه مي‌كردن پريا .

                                         احمدشاملو/ 1332/ هواي تازه

هنوز دستم به نوشتن نميرود . . .

بغضم امان نمي‌دهد . . .

هنوز سرگردانم . . .

 

:چنین گفت بامداد خسته

اي دريغ ! اي دريغ  

كه فقر / چه به آساني احتضار فضيلت است

به هنگامي كه / تو را / از بودن و ماندن / گريز نيست.

دريغا كه فقر / ممنوع ماندن است / از توانايي ها  / به هيأت محكومي :

ورنه حديث به هرگامي / ستاره ها را  / درنوشتن.

ورنه حديث شادي و / از كهكشان ها / برگذشتن.

لبخنده و / از جرقه ي هر دندان / آفتابي زادن.

آه تو مي داني 

 مي داني كه مرا

سر باز گفتن كدامين سخن است

از كدامين درد...

:تصادف

تصادف كرديم مسافران ِ پژوِ بابا بوديم از مهموني ِ حميد و امام رضا برمي‌گشتيم كه يه اتوبوس شركت واحد پيچيد جلومون . و ما باهاش  تصادف كرديم !

جلوبندي‌ِ ماشينمون داغون شد من ميلرزيدم و گريه ميكردم مامانم ناله ميكرد بابا فشارش رفته بود بالا و شكه بود مرضيه سرش  بالا بود و با دستش بينيش رُ گرفته بود و از درد مي پيچيد سروش سريع پياده شد و زود به اوضاع مسلط شد برامون آب آورد دستم چقدر ميلرزيد ! سروش و مرضيه گفتن به حميد زنگ بزنيم من با گوشيم شماره گرفتم موبايلش جواب نداد به خونش زنگ زدم نميدونم چرا ولي گوشي را دادم مرضيه حرف بزنه گفت : حميد! ما تصادف كرديم ! گفتم : بگو چارراه هدايتيم . حميد با پرايدش اومد دنبال ما . ما رُ برد خونه خودش برگشت پيش بابا و سروش . نماز شكر خوندم . دست و پا و قفسه سينم درد ميكرد،مچ پا و بینی مرضيه درد ميكرد، گردن و پهلوي مامان درد ميكرد . آدم تا تصادف نكنه ، كلمه‌ي "اتفاق در لحظه "را نميتونه كامل درك و لمس كنه . درست زماني كه فكر ميكني ماشين وا ميسته،ماشين وانميسته و تصادف ميشه! يه ضربه‌ي محكم ! و تو هنوز باورت نميشه كه تصادف كردي ! و تصادف همينه ! به همين سادگي! يه لحظه‌ي تلخ كه سريعتر از لحظه ست و كند تر از تلخ ! يه لحظه‌ي باور نكردني كه روال و روند معمول ِ لحظه‌هاي پي در پي رونده را ميشكنه و حك ميشه، و تندي و كنديش حفظ ميشه . خدا براي هيچكس نخواد . تصادف بي رحمه و خيلي جدّي !                                                مشهد/فروردين1388

"هجوم سوءتفاهم‌ها "

دير زماني‌ست خوشبختي محصولِ درختِ اين روزگار نيست به سانِ "گوئيدوي بزرگ " 5/8 فدريكو فليني كه به ديدارِ كاردينال مي‌رود و از او خوشبختي مي‌جويد و كاردينال آبِ پاكي را روي دستِ او ريخته و مي‌گويد:

"خوشبختي وظيفه‌ي تو نيست . كي به تو گفته كه ما به دنيا ميايم تا خوشبخت باشيم ." اسيرِ روزمرّگي‌‌هاييم و دل‌خوش‌كنك‌ها را به اميدِ خوشبختي كه موهوم به نظر مي‌آيد ، مي‌ستاييم .

                                   حسين عبد الهاشم پور/ بهمن 87 /اعتماد ملي  

:ا.بامداد

 دیگه دل مثل قدیم عاشق و شیدا نمیشه      

 

تو کتابم دیگه اونجور چیزاپیدا نمیشه

 

دنیا زندون شده. نه عشق نه امید نه شور

 

 برهوتی شده دنیا که تا چش کار میکنه: مُردس و گور . . .

:حسین پناهی

میزی برای کار

کاری برای تخت

تختی برای خواب

خوابی برای جان

جانی برای مرگ

مرگی برای یاد

یادی برای سنگ

 

         این بود زندگی؟...    

                                           

:سهراب

كجاست جاي رسيدن

و پهن كردن يك فرش

و بي خيال نشستن

و گوش دادن به

صداي شستن يك ظرف زير شير مجاور. . .