درآن خلوت كه هستي بي‌نشان بود/  به كنجِ نيستي، عالم نهان بود‌ / وجودي بود،از نقشِ دوئي دور/‌ زِگفتگوي مائي و توئي دور/ جمالي مطلق از قيدِ مظاهر‌/ به نورِ خويشتن، ‌بر خويش ظاهر‌‌/ دلارا‌شاهدي، درحجله‌ي غيب‌‌/ مبرّا‌ ذاتِ او از تهمتِ عيب‌ / نه با آيينه رويَش در ميانه‌ / نه زلفش را كشيده دست شانه‌/ صبا از طره‌اش نگْسسته تاري /‌ نديده چشمش از سرمه، غباري‌/ نگشته با گُلش همسايه بلبل‌/ نبسته سبزه‌اش پيرايه‌ي گُل‌‌/ رُخش ساده زِ هر خطّي و خالي‌‌/ نديده هيچ چشمي زو خيالي‌/‌ نواي دلبري با خويش مي‌ساخت‌‌/ قمارِ عاشقي با خويش مي‌باخت .

ولي زان‌جا كه حكمِ خوب‌روئي‌ست‌‌/ زِ پرده خوب‌رو در تنگ‌خوئي‌ست‌‌/  نكورو تابِ مستوري ندارد‌‌/ چو در بندي، سر از روزن برآرد‌/‌ نظر كن لاله را در كوه‌ساران‌‌/ كه چون خرّم شود فصلِ بهاران‌/‌ كند شق، ‌شقه‌ي‌گُل زيرِ خارا‌/  جمالِ خود كند زان آشكارا‌‌/ تورا چون معنئي در خاطر افتد‌/ كه در سِلكِ معاني نادر افتد‌‌،‌/ نياري از خيالِ آن گذشتن‌/ ‌دهي بيرون به گفتن يا نوشتن‌/ چو‌هر‌جا هست‌حسن اينش تقاضاست‌/ نخست اين جنبش از حسنِ ازل خاست‌ .

برون زد خيمه زِ اْقْليمِ تقدّس‌‌/ تجلّي كرد بر آفاق و انفس‌‌/ از او يك لمعه بر مُلك و مَلَك تافت‌‌‌/ مَلَك سرگشته خود را چون فَلَك يافت‌/ زِ هر آيينه‌اي، بنْمود روئي‌‌/  به هر جا خاست از وِي گفتگوئي‌/               همه سبّوحيان، سبّوح‌گويان‌‌/ شدند از بي‌خودي، سبّوح‌جويان‌‌/ زِ غوّاصانِ اين بحرِ فَلَك فُلْك‌/ ‌ برآمد غُلغله :  سبحانَ ذِي‌الملك .

زِ ذرّاتِ جهان، آيينه‌ها ساخت‌/‌ زِ رويِ خود به هر‌ يك عكس انداخت‌/ ‌از اين لمعه ، فروغي بر گُل افتاد‌/ زِ گُل شوري به جانِ بلبل افتاد/ رخِ خود شمع از آن آتش بر‌افروخت/‌‌ به هر كاشانه صد پروانه را سوخت‌/ زِ نورش تافت بر خورشيد يك تاب‌/ برون‌آورد نيلوفر سر‌ از آب‌‌/ زِ رويَش رويِ خود آراست ليلي‌/ به هر مويَش زِ مجنون خاست مِيلي‌/  لبِ شيرينِ شكّر ريز، بگشاد‌‌/ دل از پرويز بُرد و جان زِ فرهاد‌‌/ جمالِ اوست هرجا جلوه كرده‌‌/ ز معشوقانِ عالم بسته پرده‌‌/ سر از جِيبِ مهِ كنعان برآورد‌/ زليخا را دمار از جان برآورد .

به هر پرده كه بيني، پردگي اوست /  قضاجنبانِ هر دلبردگي اوست‌ / به عشقِ اوست دل را زندگاني‌‌/ به شوقِ اوست جان را كامراني‌‌/ دلي كان عاشقِ خوبانِ دل‌جوست ‌/ ‌اگر‌ داند، وگر ني، عاشقِ اوست‌‌‌/ الا تا در غلط نَاْفتي كه گوئي‌‌/ كه از ما عاشقي، از وِي نكوئي‌/ توئي آئينه، او آئينه آرا‌ / توئي پوشيده و، او آشكارا‌ / كه همچون نيكوئي، عشقِ ستوده‌/ از او سر بر زده، در تو نموده‌/ چو نيكو بنگري آئينه هم اوست‌ ‌/ نه تنها گنج، بل گنجينه هم اوست ‌/ من و تو در ميان، كاري نداريم / به‌جز بيهوده پنداري نداريم‌‌/ خمُش كاْين‌قصه پاياني ندارد‌ / بيانِ او زبان‌داني ندارد‌ / همان بهتر كه ما در عشقْ پيچيم‌/ كه بي اين گفتگو هيچيم و هيچيم  .                                      

                از مقدمه‌ي"يوسف و زليخا"اثر عبدالرّحمن‌جامي