چون آدمک  

مردم گوشه و کنار ناراحت و دلشکسته و پراکنده یکی یکی ناامید می شدند و می رفتند نزدیک غروب بود که یه عده از دوستداران شاملو همدیگر را  گوشه ی دیگر قبرستان نزدیک صحن امام زاده پیدا کردیم همانجا جمع شدیم و نشستیم به شعر خوانی چند نفر ساز زدند چند نفر آواز خوندند "مرغ سحر ناله سر کن" را همه با هم خوندیم"همراه شو عزیز" را خوندیم هر کسی شعر ی از خودش یا از اشعار شاملو را با صدای بلند دکلمه می کرد  عکس شاملو را که ظاهرن اجانب از قبر دورش کرده بودند مردم آوردند همون گوشه قبرستون با پارچه سبز و سیاه تزئینش کردند.جمع صمیمی بود خوب که هوا تاریک شد "یه شب مهتاب" را زمزمه کردیم و رفتیم کنار مزارش، سگ ها به خانه هایشان برگشته بودند و شاملو با آغوش باز پذیرای ما بود عکس و گل ها  را دوباره روی سنگ قبرش گذاشتیم  یکی روی کاغذی نوشته بود: "روزی ما دوباره کبوتر هایمان را پیداخواهیم کرد ومهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت روزی که کمترین سرود بوسه است"  یکی گندم روی مزارش پاشیده بود  یکی شمع روشن می کرد یکی صدای شاملو توی گوشی موبایلش بود، جای همه ی دوستانی که نبودند خالی، توی اون سکوت و تاریکی،زیر نور شمع، کنار سنگ کوچک و غریب قبرش، چه لذتی داشت گوش دادن به صدای بی نظیرش. دیگه حدود 10شب بود که دل کندیم و با چشم های گریان اما امیدوار از هم خداحافظی کردیم. از برگزاری مراسم اصلی که جلوگیری کردند و همه را پراکنده کردند اما ما ماندیم و مراسم کوچک خودجوش و صمیمی مان را در تاریکی برگزار کردیم اگر چه اصلن در شان شاملوی بزرگ نبود اما بازم خوشحالم که در سکوت محض به خانه باز نگشتیم