در حسرت رستگاری
گره می خورم به ابر،
سقطم می کند.
به ماه، به آفتاب،
حلقه ی زردشان را
به نوبت پس می گیرند.
گره می خورم به خدا،
سخن نمی گوید
می میرد در کلام نیچه.
می چسبم به آغوش زمینی ات،
سنگسار می شوم.
+ نوشته شده در چهارشنبه ۲۳ تیر ۱۳۸۹ ساعت ۱۰ ق.ظ توسط سارا سرايي
|