عشق ؟
هروقت سردمان شد
می توانیم در اولین خط نوشته هامان
با مشتی هیمه ی خشک، آتشی روشن کنیم،
تا صبح کنارش بنشینیم
و به درختِ زیبای گمشده مان فکر کنیم
                                             و حتا به دنبالش بگردیم
من اکنون کنار آتشی نشسته ام
و به درخت گم شده ام فکر می کنم
شب به نیمه رسیده است
                            و من هنوز
                                       در ابتدای اولین کوچه
                                                             کنار اولین درخت ایستاده ام
او می خواند
             و در آوازش خورشید و باران را یکجا می خواهد
می گرید
          و از گریه هایش من به لرزه می افتم
اما آیا او
           همان درخت گمشده ی من است؟
خودم را گول می زنم
یقین دارم که خودم را گول می زنم
هرگز!
و این را بالجاجت تکرار می کنم
هرگز!
هرگز این درخت گمشده ی من نبوده است
درست مثل زمانی که تو تشنه ای
و کسی از تو می پرسد: تشنه ای ؟
و تو از روی لجاجت می گویی: ابدا...ابدا...
                                                ابدا
                                                     ابدا
کمی جابجا می شوم
در دنیای کنار آتش،
                    کوچه ها بی شمارند و درختان هم
من در حالی که از شدت سرما می لرزم
به خودم می گویم:
آن نبود
          این هم نیست
                              و گمان نکنم که آن یکی باشد
نه!
من هرگز آن درخت را ندیده ام
و این را با لجاجت تکرار می کنم
هرگز!
هرگز!
هرگز او را ندیده ام

حال آنکه،آوازهایم عطر سایه ی او را دارند
حال آنکه،لحظات بی شماری را در او خیره نگاه کرده ام* -------------------------------------------------------
*برگرفته از کتاب "من و نازی"حسین پناهی
----------------------------------------------------------------
متنی درباره حسین پناهی نوشتم با عنوان "خداحافظ الیوتِ تنها" که خلاصه ای از آن در روزنامه ابتکار 17مرداد در صفحه گزارش به چاپ رسید