داغون

گونه هایش اشک و عرق

خسته و خیس است خرداد

داغ دارد

کابوسی که ادامه دارد

شب است

سرتا سر خیابان، خلوت

و چراغ راهنما

هر سه رنگش قرمز

دلم همیشه گرفته

ایمانی اگر در من باشد
به آیات آسمانی نیست
که تا چشم باز کردم
با دست و پا و لبهایم
زمین بود  و زمین
که لمس کردم و چشیدم
شور شور و تلخ تلخ و سخت سخت
 کافرم کاااااااااااااااافرم
 به نادیده های زیبا
 نا چشیده های شیرین
 لذت هایی که در آسمان است
 که  دستم به لمسشان نمی رسد
 با صدای قرآن عبدالباسط ، اذان موذن زاده و ربنای شجریان
که اشکهای شور مرا در می آورد
که صدایی چنین دل نشین دارند
 (و داشتند تا روی زمین بودند)

ایمان و عشقم به آیات زمینی بیشتر

و کفرم به آسمان هم...
آسمان را من،
 تنها تا افق نزدیک بالای ساختمان ها می فهمم
اما دلم همیشه گرفته
و دوست ندارم کافر باشم

---------------------------------------------------------------------------------------------------

با سپاس از آیات زمینی که نام وبلاگش الهام این شعرم شد

ماه خرداد و خاک خسته

نعره کن، ای سرزمین جان سپردن ... نعره کن!
نعره کن ، ای خاک خسته ، خاک مردن ... نعره کن!

شبِ هق هق، شب پرپر زدن چلچله هاست
از غزل گر یه  پرم ، خانه ی هم غصه کجاست؟

این همه جوخه
       این همه دار
          این همه مرگ
                این همه عاشق،خفته در خون

این همه زندان
       این همه درد
            این همه اشک
                 نعره هایت کو ؟ خاک گلگون!

خاکِ دلمردگی و قحطی و غارت زدگی
وطن ِ تعزیه در مرگ و مصیبت زدگی

شب یاران، شب زندان، شب ویرانی ماست
شب ِ اعدامِ رفیقان ِگُل و نور و صداست

این همه جوخه
       این همه دار
          این همه مرگ
                این همه عاشق،خفته در خون

این همه زندان
       این همه درد
            این همه اشک
                 نعره هایت کو ؟ خاک گلگون!

شبِ هق هق، شب پرپر زدن چلچله هاست
از غزل گر یه  پرم ، خانه ی هم غصه کجاست؟

------------------------------------------------------------------------------------

این ترانه ارزشمند ایرج جنتی عطایی را لطفن با لهجه ی دردمند داریوش اقبالی نعره کنید