طرحی که در ذهنم نقش می بندد، بسیار زیبا و یگانه است اما نقشی که روی کاغذ پیاده می کنم، روگرفت ناقصی از آن طرح و ایده ی ذهنی است و این همیشه ناراحت و مایوسم می کند.

برای هرچه نزدیک شدن آن طرح کامل  آرمانی(ذهن) به این نقش ناقص واقعی(عین)،چه باید کرد،مشکل کجاست، چاره چیست!

هیچ انسان برجسته ای در طول تاریخ با علاقه و اشتیاق صرف؛با هوش و استعداد صرف؛با حسرت خوردن و و دشنام دادن صرف؛ یا با خیال بافتن و لبخندزدن و انتظار کشیدن صرف ، به جایگاه رفیعی  که مستحقش بوده نرسیده است.

نام ها طفیلی عملکردهایشان هستند. تا دست به عمل خاصی نزده باشیم،نامی از ما جاودان نخواهد ماند.

من اگرسال های سال برنازبالش خود بخوابم و رویا ببافم،چه اتفاقی در عالم واقعیت رخ خواهد داد! هر چه رویاها زیباتر، حسرت محقق نشدنشان بیشتر و من بیمارتر خواهم شد، بیماری که خسته و گریان به استقبال مرگ می رود. همین و فقط همین! آرمانگرایی بدون عملگرایی نتیجه اش همین است. برای باز یافتن سلامتی ام چاره ای ندارم جز آنکه چشم هایم را به عالم واقعی باز کنم و سر از نازبالش حسرت و رویا بردارم.

در روزگاری که هیچ پیامبری نیست،منتظر کدام معجزه ای نشسته ام! هر روز،روزی یگانه و تکرار ناپذیر است، زندگی بسیار کوتاه است ، فرصتی یگانه و بی نظیر. تا از کفم نرفته دریابمش. با چشم باز نگاهش کنم این واقعیت است و حقیقتی فراتر از این برای من وجود ندارد.

عمر می گذرد...هر صبح، آفتاب بالا می آید و اصلن برایش مهم نیست که من در خواب باشم یا نیاز به تاریکی داشته باشم و شب فرا می رسد بی آنکه منتظر اجازه ی من باشد. موهایم رنگدانه هایشان را یکی یکی می بازند و سفید می شوند و من در آینه هر روز از تغییر چهره ام تعجب می کنم. آنچه در توان من است،تسلط بر زمین و زمان نیست. این که ساعت خانه ام را خواب نگه دارم چیزی از گذر زمان کم نمی کند. چاره ای جز رویارویی با واقعیات ندارم.

حالا که دنیا کار خودش را می کند من هم بر خیزم و دست به کار خودم شوم خلاقیتم را چاشنی عملم کنم دست به کار شوم برای آموزش خودم برای پرورش خودم. زندگی کوتاهم را به دست خودم بسازم. قدر آزادی های محدود خود را بدانم.

باید توانمند شوم باید فن آفرینش را بیاموزم باید استعداد خدا بودن را که در من نهفته است، پرورش دهم تا شکوفا شود. آنچه باعث شکل گیری واقعیتی بر مبنای آرمانی می شود،تلاش و تکاپو برای توانمند شدن است؛ کسب مهارت ها و پرورش قوا.(خیلی شعاری شد!چطوری فاصله ی میان شعار و عمل را بردارم! )

هنوز آن طرح زیبا و یگانه در ذهنم هست، کاری که از من بر می آید چیست!

باید قلمو و رنگ و بوم تهیه کنم و چند جلسه ای برای کسب مهارت، کلاس یکی از اساتید نقاشی را که قبولش دارم، انتخاب کنم خب لازمه ی اینها پول است باید پول داشته باشم دنبال کار می گردم می گردم می گردم و می دانم که خسته و شکسته در نهایت مجبورم سرکاری بروم که هیچ ربطی به من و اندیشه و علاقه ام ندارد اما این موضوع متوقفم نمی کند می دانم که راه رسیدن به آنچه دوست دارم همین راه سخت است پس ادامه می دهم سر کار می روم حقوق می گیرم ابزار نقاشی می خرم . سرکار می روم حقوق می گیرم در کلاس نقاشی استاد محبوبم ثبت نام می کنم. سر کار می روم حقوق می گیرم نقاشی یاد می گیرم نقاشی می کشم تمرین و تکرار...متوقف نمی شوم ادامه می دهم پیش می روم پیش می روم و خلاصه روزی می توانم طرح و طرح های ذهنی زیبایم  را به راحتی روی بوم پیاده کنم تا به واقعیتی عینی تبدیل شوند. آن وقت می توانم نام خودم را انسان بگذارم انسان آفریننده،انسان خلاق، انسان صاحب اثر، صاحب معجزه... که به روایت حسین  پناهی: "معجزه ی هنر،تاثیر است" و اصلن معجزه ی انسان، تاثیر است. "ای معجزه ی خاموش..."